Τα χαμένα αγόρια του ποδοσφαίρου

Εκεί που δεν φτάνει η λάμψη από τους προβολείς των μεγάλων γηπέδων

Πίσω από την δημοσιότητα, στα σκοτεινά, μόνο μια τηλεόραση, που δείχνει έναν αγώνα ποδοσφαίρου, φωτίζει το υπόγειο διαμέρισμα, σε μια συνοικία της Κωνσταντινούπολης και μια ντουζίνα από σκοτεινά πρόσωπα που παρακολουθούν σιωπηλοί τον αγώνα.

Τον Μάρτιο του 2010, περισσότεροι από 40 Νιγηριανοί έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη με πρόσκληση να δοκιμαστούν σε επαγγελματικές ομάδες ποδοσφαίρου της Τουρκίας. Μέσα σε μια εβδομάδα από την άφιξή τους, οι ποδοσφαιριστές συνειδητοποίησαν ότι οι υποσχέσεις ήταν ψευδείς, ότι τα χρήματά τους είχαν κάνει φτερά και ότι δεν είχαν πουθενά να πάνε.

Ο φωτογράφος Jason Andrew, έφτασε στην Τουρκία στα τέλη του Απρίλη του 2011, ψάχνοντας υλικό για το επόμενο φωτογραφικό του θέμα. Ήθελε να βρει ιστορίες μετανάστευσης στα σύνορα της χώρας. Ο 36χρονος Jason Andrew μεγάλωσε με μετανάστες στην Alameda της Καλιφόρνια, και τα ζητήματα της μετανάστευσης και της διέλευσης των συνόρων έγιναν σιγά σιγά σημαντικά τμήματα της προσωπικής και επαγγελματικής του ζωής.

Σε ένα ίντερνετ καφέ στην Κωνσταντινούπολη βρήκε τους Νιγηριανούς επίδοξους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές.

Αυτοί του είπαν για τις υποσχέσεις που τους έφεραν εκεί: Ένα πρόγραμμα με δεσμούς με το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Όποιος ήταν αρκετά καλός, πληρώνοντας κάποιο χρηματικό ποσό, θα είχε πρόσβαση σε μεταγραφή σε ευρωπαϊκές ομάδες.

Η Τουρκία ήταν η πύλη τους προς το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Όταν όμως έφτασαν στην Κωνσταντινούπολη αυτός που τους υποσχόταν μεταγραφές και λάμψη είχε εξαφανιστεί μαζί με τα 5.000 δολάρια που είχε πάρει από τον καθένα τους.

Ο Jason Andrew όταν επισκέφθηκε τους παίκτες πέρυσι, τους βρήκε να κοιμούνται οκτώ μαζί σε ένα δωμάτιο ενός παλιού βιομηχανικού κτιρίου.

Παρ’ όλα αυτά οι Νιγηριανοί επέλεξαν να παραμείνουν στην Κωνσταντινούπολη, όχι γιατί πιστεύουν ότι ίσως τελικά τους δοθεί η ευκαιρία να αγωνιστούν σε επαγγελματική ομάδα ποδοσφαίρου, αλλά επειδή η ντροπή μιας επιστροφής στο σπίτι είναι μεγαλύτερη για αυτούς.

«Η οικογένειά μου δεν ξέρει τίποτα για όλα αυτά», λέει στον Jason Andrew ο 18χρονος Akeem, που εξακολουθεί να δίνει μάχη για μια θέση σε ποδοσφαιρική ομάδα. «Δεν θέλω να ακούσω τη μητέρα μου να κλαίει».

Ο Jason Andrew βραβεύτηκε για τις φωτογραφίες του «Τα χαμένα αγόρια του ποδοσφαίρου» στον διεθνή φωτογραφικό διαγωνισμό Photogarph Givinig Back 2012 και ελπίζει να ανοίξει η συζήτηση για αυτό το είδος δουλεμπορίου, που βρίσκεται μακριά από τους προβολείς και την λάμψη των γηπέδων.

lost-soccer-boys-10

Φωτογραφία: Jason Andrew

lost-soccer-boys-09

Φωτογραφία: Jason Andrew

lost-soccer-boys-08

Φωτογραφία: Jason Andrew

lost-soccer-boys-07

Φωτογραφία: Jason Andrew

lost-soccer-boys-06

Φωτογραφία: Jason Andrew

lost-soccer-boys-05

Φωτογραφία: Jason Andrew

lost-soccer-boys-04

Φωτογραφία: Jason Andrew

lost-soccer-boys-02

Φωτογραφία: Jason Andrew

lost-soccer-boys-01

Φωτογραφία: Jason Andrew

Πληροφορίες