SOS Αβάνα καλεί Αθήνα

Εκεί αναγκαίες οι υποχωρήσεις, εδώ υποταγή;

Φωτογραφία: Suzanne Kreiter

Ο καθένας που μιλάει ελληνικά, όταν και όπου βρίσκει μπροστά του τη λέξη «συμφωνία», μοιραία την συγκρίνει με τη δική μας συμφωνία με την ΕΕ: Πολλαπλές οι τελευταίες δημόσιες αναφορές των πολιτικών μας στην συμφωνία της Βάρκιζας, στην συνθήκη των Βερσαλλιών και του Μπρεστ Λιτόφσκ.

Εγώ έτυχε να πέσω πάνω στα σημεία που η Κούβα συμφώνησε με τον μεγάλο αντίπαλο της, τις ΗΠΑ, προκειμένου να εξομαλυνθούν οι διαταραγμένες εδώ και 55 χρόνια σχέσεις των δύο χωρών.

Μόνο σε δύο από αυτά είχαν συμφωνήσει, από τα εννέα συνολικά σημεία που έθετε η Κούβα, οι δύο πλευρές: Την απελευθέρωση των Κουβανών που κρατούνταν στις φυλακές των ΗΠΑ κατηγορούμενοι ως τρομοκράτες και την διαγραφή της Κούβας από τη λίστα του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ με τις χώρες που προωθούν την τρομοκρατία.

Επτά άλλα σημεία έμειναν ως είχαν, ανεπίλυτα δηλαδή.

  • Δεν άρθηκε ο οικονομικός, εμπορικός και χρηματοπιστωτικός αποκλεισμός
  • Δεν καταργήθηκε ο νόμος που παρέχει κίνητρα στους Κουβανούς να
  • μεταναστεύσουν παράνομα στις ΗΠΑ
  • Δεν επιστράφηκε η περιοχή του Γκουαντάναμο στην Κούβα
  • Δεν διακόπηκαν οι ραδιοτηλεοπτικές παρεμβολές των ΗΠΑ
  • Δεν σταμάτησε η χρηματοδότηση των αντεπαναστατικών αντικουβανικών
  • οργανώσεων εντός και εκτός Κούβας
  • Δεν αποζημιώθηκε η Κούβα για τις ζημίες του μακροχρόνιου αποκλεισμού
  • Δεν ξεπάγωσαν και δεν αποδεσμεύτηκαν οι λογαριασμοί του Κουβανικού κράτους

Στον ιστότοπο Ίσκρα, που εκφράζει κυρίως τις απόψεις της Αριστερής Πλατφόρμας διαβάζουμε αναλύσεις που επισημαίνουν «αναγκαστικές υποχωρήσεις στις καπιταλιστικές σχέσεις» και προτείνουν «ισοδύναμα» μέτρα όπως ότι «η ηγεσία της χώρας δεν θα ενδώσει στη γοητευτική φθορά της γραφειοκρατίας και του ιδιωτικού πλουτισμού» και κυρίως «ότι ο λαός θα προσελκυστεί, πιο ενεργητικά και ουσιαστικά, στη διαχείριση των υποθέσεών του ώστε να ελέγχει πιο αποτελεσματικά τους ιθύνοντες και τις ασκούμενες πολιτικές».

Κανένας δεν κατηγόρησε την κυβέρνηση της Κούβας ως μειοδοτική, ούτε τη συμφωνία ως ξεφτίλα της κουβανικής επανάστασης. Όλοι νομίζω συμφωνούν ότι ήταν μια αναγκαία επιλογή, μια υποχώρηση, μπροστά στην ασφυξία που είχε επιφέρει η μακροχρόνια οικονομική απομόνωση της χώρας.

Πληροφορίες